Trumps maximale creditcardrente
17 januari 2026
President Trump heeft een opvallend plan aangekondigd. Vanaf 20 januari 2026 wil hij de rente op creditcards beperken tot maximaal 10 procent per jaar. In de Verenigde Staten betalen consumenten nu gemiddeld bijna 20 procent rente op hun creditcard. Bij winkelkaarten kan dit zelfs oplopen tot meer dan 30 procent. Het voorstel klinkt dus als goed nieuws voor miljoenen Amerikanen die worstelen met schulden. De timing van dit voorstel is niet toevallig. De betaalbaarheid van het dagelijks leven is een gevoelig onderwerp in de Amerikaanse politiek. Net als in Europa maken veel kiezers zich zorgen over stijgende kosten. Trump speelt hier slim op in. Tegelijkertijd staat de Republikeinse partij onder druk vanwege dalende populariteit in recente peilingen. Met dit soort voorstellen hoopt Trump die trend te keren.
Een forse schuldenlast
De creditcardmarkt in Amerika is gigantisch. Consumenten hebben samen meer dan 1 biljoen dollar aan creditcardschulden uitstaan. Veel mensen hebben een gemiddeld schuldsaldo van meer dan 5.000 dollar. Bij de huidige rentetarieven betekent dit dat zij honderden of zelfs duizenden dollars per jaar aan rente betalen. Een verlaging naar 10 procent zou voor deze groep een aanzienlijke besparing kunnen opleveren.
Het probleem is dat onderzoek van onder meer de Wereldbank laat zien wat er gebeurt wanneer overheden de rente op leningen kunstmatig verlagen. Kredietverstrekkers kunnen dan het risico niet meer goed doorberekenen in hun prijzen. Het gevolg is dat zij voorzichtiger worden met het verstrekken van leningen. Vooral mensen met een lager inkomen, jongeren en klanten zonder sterke kredietgeschiedenis krijgen dan moeilijker toegang tot krediet. De mensen die het meeste baat zouden hebben bij goedkoper krediet, krijgen juist helemaal geen krediet meer.
Wanneer kredietverstrekkers de rente niet mogen verhogen, zoeken zij andere manieren om hun inkomsten op peil te houden. Zij kunnen extra kosten in rekening brengen via administratiekosten, afsluitkosten of verplichte verzekeringen. Deze kosten zijn vaak minder zichtbaar dan de rente. Hierdoor wordt het voor consumenten juist moeilijker om de totale kosten van hun lening te begrijpen.
De dominantie van Visa en Mastercard
Naast het renteplafond kondigde Trump ook een aanval aan op de marktdominantie van Visa en Mastercard. Deze twee bedrijven beheersen samen meer dan 80 procent van de wereldwijde betalingsmarkt. Een nieuwe wet, gesponsord door senatoren Roger Marshall en Dick Durbin, wil banken met meer dan 100 miljard dollar aan bezittingen verplichten om consumenten toegang te geven tot twee betaalnetwerken. Eén van die netwerken mag niet Visa of Mastercard zijn.
Het idee is om meer concurrentie te creëren en de transactiekosten voor winkeliers te verlagen. Maar het is niet de eerste keer dat het Congres dit probeert. Een soortgelijke poging in 2023 strandde door verzet van de bankenlobby. De geschiedenis leert dat zulke wetsvoorstellen vaak sneuvelen voordat ze werkelijkheid worden.
Visa en Mastercard zijn minder kwetsbaar dan creditcardmaatschappijen zoals Capital One of American Express. Dat komt door hun fundamenteel andere bedrijfsmodel. Visa en Mastercard verdienen geen geld aan rente. Zij leveren de infrastructuur waarmee betalingen worden verwerkt. Voor elke transactie die via hun netwerk loopt, ontvangen zij een klein percentage. Of de consument later rente betaalt of niet, maakt voor hen niet uit. Bij Visa komt ongeveer 35 procent van de transacties van creditcards en 65 procent van betaalpassen. Bij Mastercard is de verdeling vergelijkbaar. Een renteplafond raakt hen dus niet direct. Maar de indirecte effecten kunnen wel degelijk pijnlijk zijn.
Als banken minder geld verdienen aan rente, gaan zij voorzichtiger worden met het uitgeven van creditcards. Minder mensen krijgen een creditcard, en wie er één heeft, krijgt een lager bestedingslimiet. Dit betekent minder transacties via het netwerk van Visa en Mastercard. Minder transacties betekent minder inkomsten. Ook de verleidelijke beloningsprogramma’s komen onder druk te staan. Veel consumenten gebruiken hun creditcard vooral om punten te sparen voor vliegreizen of cashback te verdienen. Als banken deze programma’s moeten afbouwen om hun lagere rente-inkomsten te compenseren, zullen consumenten hun creditcard minder vaak gebruiken. Vooral mensen met een hoog inkomen, die hun saldo elke maand volledig afbetalen en geen rente betalen, gebruiken hun kaart vooral voor de voordelen. Juist deze groep houdt op dit moment de consumentenbestedingen in Amerika op peil. Een ander risico is dat consumenten overstappen naar alternatieven zoals “koop nu, betaal later”-diensten. Deze betaalmethoden winnen snel aan populariteit en vallen buiten het traditionele creditcardsysteem. Voor Visa en Mastercard betekent dit dat zij marktaandeel verliezen aan nieuwe spelers.
Een dubbele aanval
De voorgestelde wet om meer concurrentie af te dwingen is mogelijk een grotere bedreiging. Als grote banken verplicht worden om ook andere betaalnetwerken aan te bieden, kunnen winkeliers kiezen voor goedkopere alternatieven. Mastercard schat dat in het slechtste scenario ongeveer 6 tot 9 procent van hun omzet direct wordt geraakt. Dat klinkt beheersbaar, maar het gaat dan alleen om de directe impact op de Amerikaanse markt. De werkelijke schade zit in het verlies aan groei. Visa en Mastercard groeien vooral dankzij grensoverschrijdende betalingen en extra diensten zoals fraudedetectie en cyberbeveiliging. Als hun positie op de Amerikaanse thuismarkt verzwakt, raakt dat ook hun vermogen om wereldwijd te blijven innoveren en investeren.
De keerzijde van goede bedoelingen
Renteplafonds kunnen helpen om extreme woekerpraktijken tegen te gaan, maar alleen als zij ruim boven de marktrente worden gezet. Wanneer plafonds te laag worden vastgesteld, ontstaan onbedoelde neveneffecten. Het kredietaanbod krimpt, kleine en risicovolle leners worden uitgesloten, en verstrekkers compenseren dit via ondoorzichtige kosten. In een economie die voor ongeveer 70 procent draait op consumentenuitgaven, waarvan creditcardbetalingen ruim 20 procent uitmaken, kan een opdrogende kredietstroom zelfs leiden tot een recessie. De vraag is of wetgevers in het Congres dit risico durven te nemen, zeker met de tussentijdse verkiezingen in aantocht.
De politieke realiteit is dat dit voorstel waarschijnlijk niet zonder slag of stoot wordt aangenomen. Hoewel een renteplafond oppervlakkig gezien goed lijkt voor consumenten, zijn de mogelijke economische gevolgen te groot om te negeren.Voor Visa en Mastercard geldt dat hun jarenlange dominantie hen zowel kwetsbaar als veerkrachtig maakt. Kwetsbaar omdat politici hen graag als zondebok gebruiken voor hoge kosten. Veerkrachtig omdat hun infrastructuur, fraudebestrijding en wereldwijde netwerk niet zomaar te vervangen zijn. Een nieuwe concurrent kan misschien lagere tarieven bieden, maar kan die ook hetzelfde niveau van veiligheid en betrouwbaarheid garanderen?
De goede intentie van dit plan is duidelijk: miljoenen Amerikanen verlossen van torenhoge creditcardschulden en de macht van grote financiële spelers inperken. Maar zoals zo vaak in de economie, leidt de kortste weg naar een mooi doel niet altijd naar de beste bestemming. De uitdaging is om consumenten te beschermen zonder hen de toegang tot krediet volledig te ontzeggen, en om concurrentie te bevorderen zonder het betalingssysteem te destabiliseren. Dat is een balans die moeilijk te vinden is met simpele maatregelen.
Han Dieperink, Chief Investment Officer
Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief
Gerelateerde artikelen
De magische 4%
Lange tijd rekende Nederland met vier procent. Pensioenfondsen gingen ervan uit dat hun beleggingen gemiddeld dat rendement haalden. Toekomstige uitkeringen
Meer lezen
De semiconductorsupercyclus is nog niet voorbij
Chipaandelen corrigeren hard, maar de semiconductorsupercyclus is nog niet voorbij. Kunstmatige intelligentie en robots stuwen de vraag.
Meer lezen
Financiële repressie
Het IMF waarschuwt voor de terugkeer van financiële repressie Wat betekent dit stille schuldenmiddel eigenlijk voor obligaties en aandelen?
Meer lezen
