Opnieuw de nieuwe versus de oude economie
07 december 2025
Wie in de jaren negentig op de beurs actief was, herinnert zich nog de euforie rond internetaandelen. Bedrijven met een punt-com achter hun naam schoten omhoog in waarde, zonder dat er vaak sprake was van winst of zelfs maar omzet. Beleggers kochten alles wat naar technologie rook, overtuigd dat de wereld voor altijd was veranderd. De oude economie, met bedrijven die al decennia bestonden en netjes hun dividend uitkeerden, werd opeens saai gevonden.
Wat toen gebeurde, lijkt op het eerste gezicht vreemd. Terwijl iedereen massaal de nieuwe technologieaandelen kocht, werden de aandelen van de oude economie systematisch verkocht. Het geld stroomde massaal in één richting. Bankenaandelen, nutsbedrijven, vastgoedbedrijven, industriële concerns en retailers werden met korting aangeboden. Niemand wilde ze nog hebben. Het resultaat was opmerkelijk: op het hoogtepunt van de internetzeepbel in maart 2000 waren juist deze traditionele aandelen historisch goedkoop geworden.
De manier om de top van de zeepbel te timen, was door het geleidelijk verschuiven van dure techaandelen naar goedkope aandelen uit de oude economie. Toen de bubbel uiteindelijk barstte en technologieaandelen met tachtig procent of meer daalden, stonden zij relatief veilig geparkeerd in waardeaandelen. Deze strategie bleek achteraf de beste manier om de periode te doorstaan.
De logica achter het waarderingsverschil
De reden voor dit extreme waarderingsverschil is eigenlijk heel logisch. In een zeepbel stromen vrijwel alle middelen naar de aandelen die de zeepbel vormen. Particuliere beleggers storten extra geld om mee te doen. Professionele beleggers voelen zich gedwongen mee te gaan omdat zij anders achterblijven bij hun concurrenten. Niemand wil de belegger zijn die de boot mist.
Om deze nieuwe posities te financieren, moeten beleggers echter andere aandelen verkopen. En omdat iedereen hetzelfde doet, ontstaat er een massale verkoopgolf in alles wat niet tot de zeepbel behoort. Deze aandelen worden vaak tegen elke prijs verkocht, want de kopers zijn schaars. Iedereen wil immers hetzelfde kopen en niemand wil de verliezers in zijn portefeuille. Het gevolg is dat deze niet-zeepbel aandelen extreem ondergewaardeerd raken, juist op het moment dat de zeepbel zijn hoogtepunt bereikt. Dit keer is dat bijvoorbeeld goed zichtbaar bij de defensieve sectoren zoals farmacie en consumptiegoederen.
Dit mechanisme verklaart waarom het verschuiven van dure naar goedkope aandelen zo effectief was. Je stapte uit op het moment dat de euforie het grootst was en stapte in bij aandelen waar niemand meer naar omkeek. Het was contrair beleggen in zijn meest pure vorm, gebaseerd op harde waarderingscijfers.
De Magnificent Seven van vandaag
Vandaag de dag zien we een vergelijkbaar patroon ontstaanals in 2000. Zeven grote technologiebedrijven domineren de Amerikaanse beurs: Apple, Microsoft, Alphabet, Amazon, Nvidia, Meta en Tesla. Samen staan zij bekend als de Magnificent Seven. Deze groep is verantwoordelijk voor het grootste deel van de beurswinst van de afgelopen jaren. Wie in een S&P 500 indexfonds belegt, belegt voor meer dan dertig procent in deze zeven aandelen.
De rest van de markt, de overige vierhonderddrieënnegentig aandelen in de index, blijft ver achter. Dit wordt zichtbaar in de S&P 500 Equal Weighted Index, waarin elk aandeel evenveel gewicht krijgt. Deze index presteert beduidend slechter dan de normale S&P 500, die zwaar leunt op de zeven grote namen. Het verschil tussen beide indices is inmiddels historisch groot, vergelijkbaar met de situatie in 1999 en 2000.
Ook de waarderingsverschillen zijn opvallend. De Magnificent Seven worden verhandeld tegen hoge koers-winstverhoudingen, vaak boven de dertig keer de verwachte winst. De rest van de markt is veel goedkoper, met waarderingen die soms teruggaan naar niveaus die we sinds jaren niet meer hebben gezien. Sectoren als energie en basismaterialen worden met forse kortingen aangeboden, simpelweg omdat het geld massaal naar de grote technologiebedrijven stroomt.
Het verschil met toen
Toch zijn er belangrijke verschillen met de dotcom-zeepbel. De Magnificent Seven zijn geen start-ups zonder inkomsten. Het zijn gevestigde bedrijven met miljarden aan winst per jaar. Apple verkoopt daadwerkelijk producten, Microsoft heeft een sterke cashflow, en Nvidia levert chips waar de hele wereld op wacht. Deze bedrijven hebben bewezen businessmodellen en sterke concurrentieposities. Ze zijn duur, maar niet irrationeel duur zoals veel internetbedrijven in 2000 waren.
Bovendien wijzigt het marktleiderschap tijdens een bull-markt doorgaans niet. Zolang de hausse doorgaat, blijven dezelfde aandelen aan de leiding. Pas wanneer de markt omslaat naar een bear-markt, vindt er een rotatie plaats naar defensievere sectoren. We zien nu wel dat de waarderingsverschillen groot zijn, maar de winsten van de Magnificent Seven blijven groeien. De vraag is of we te maken hebben met een zeepbel of met een groep bedrijven die simpelweg de toekomstige economie domineren.
Een ander verschil is dat de Magnificent Seven nog niet het extreme zeepbelniveau van 2000 hebben bereikt. Cisco handelde toen tegen een koers-winstverhouding van meer dan honderd. Intel noteerde op tachtig keer de winst. Microsoft bereikte een waardering van zestig keer de winst. Vergeleken daarmee zijn de huidige waarderingen van de grote techbedrijven nog relatief gematigd.
Het dilemma voor beleggers
Dit alles plaatst beleggers voor een lastige keuze. Enerzijds wijst de geschiedenis erop dat extreme waarderingsverschillen uiteindelijk corrigeren. Goedkope aandelen worden vroeg of laat weer gewaardeerd, en dure aandelen kunnen terugvallen wanneer de groei tegenvalt of de rente oploopt. Het verschuiven van duur naar goedkoop lijkt dus verstandig.
Anderzijds kan een dergelijke verschuiving nog lang op zich laten wachten. In een bull-markt kunnen waarderingsverschillen zelfs nog groter worden voordat ze corrigeren. Wie te vroeg uitstapt uit de winnaars, mist mogelijk nog forse rendementen. De ervaring leert dat early adopters van een rotatiestragie vaak jarenlang ondermaats presteren voordat hun geduld wordt beloond.
Bovendien is de vraag of we überhaupt wel te maken hebben met een zeepbel. Misschien zijn de Magnificent Seven simpelweg de nieuwe blue chips, de bedrijven die de komende decennia de wereldeconomie zullen domineren. Kunstmatige intelligentie, cloud computing en digitale infrastructuur zijn geen hypes maar fundamentele ontwikkelingen. De bedrijven die deze markten aanvoeren, kunnen hun hoge waarderingen mogelijk jarenlang rechtvaardigen door sterke winstgroei.
De balans
De wijsheid zit waarschijnlijk in het midden. Een gediversifieerde portefeuille met zowel groeiaandelen als waardeaandelen biedt bescherming tegen beide scenario’s. Wie volledig inzet op de Magnificent Seven, loopt het risico zwaar getroffen te worden als de waarderingen corrigeren. Wie daarentegen dure technologie-aandelen volledig mijdt en alleen goedkope aandelen koopt, kan nog jaren ondermaats presteren.
Een geleidelijke verschuiving lijkt verstandiger dan een abrupte switch. Door stapsgewijs winst te nemen op sterk gestegen posities en deze voorzichtig te heralloceren naar ondergewaardeerde sectoren, bouwt een belegger bescherming op zonder uit de markt te stappen. Dit vraagt geduld en discipline, maar voorkomt dat je volledig aan de verkeerde kant van de markt staat wanneer de rotatie uiteindelijk wel plaatsvindt.
De geschiedenis herhaalt zich zelden exact, maar rijmt wel vaak. De patronen die we nu zien, vertonen gelijkenissen met eerdere periodes van extreme waarderingsverschillen. Of dit uitmondt in een spectaculaire crash zoals in 2000, of in een rustige normalisatie over meerdere jaren, valt niet te voorspellen. Wat wel duidelijk is, is dat extreme situaties niet eeuwig duren. Vroeg of laat vindt er een herwaardering plaats, en wie daar alert op anticipeert, kan zijn portefeuille beschermen en mogelijk zelfs versterken.
Han Dieperink, Chief Investment Officer
Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief
Gerelateerde artikelen
Financiële repressie
Het IMF waarschuwt voor de terugkeer van financiële repressie Wat betekent dit stille schuldenmiddel eigenlijk voor obligaties en aandelen?
Meer lezen
Stijgende rente is een teken van kracht
De stijgende rente zorgt voor onrust, maar vertelt een verhaal van kracht: van groei, winst en eerlijk rendement.
Meer lezen
Deglobalisering of reglobalisering?
Deglobalisering lijkt onvermijdelijk, maar de cijfers vertellen een ander verhaal: de wereldhandel verandert van vorm, niet van richting.
Meer lezen
