Het Mar-a-lago akkoord

Meer dan alleen een zwakkere dollar

Het Mar-a-Lago Akkoord is niet simpelweg een plan om de dollar te devalueren. Het is een alomvattende strategie om de mondiale financiële structuur fundamenteel te herschikken. Stephen Miran, Trumps keuze voor voorzitter van de Raad van Economisch Adviseurs, heeft hier een uitgebreide visie over ontwikkeld.

Het komt er in essentie op neer dat Team Trump andere landen wil “aanmoedigen” om hun bezittingen in dollars, kortlopende staatsobligaties of zelfs goud om te zetten in langlopende of eeuwigdurende dollarbonds. Deze obligaties zouden geschikt zijn voor repo-overeenkomsten bij de Federal Reserve. Het doel: de fiscale druk voor de VS verminderen en tegelijkertijd de dominantie van het dollarsysteem handhaven – terwijl Washington de munt kan verzwakken.

Een radicaal andere filosofie

Voor veel mainstream economen lijkt dit plan waanzinnig. Het gaat tegen jarenlange economische orthodoxie in. Maar we moeten begrijpen dat het team van Trump een radicaal andere filosofie hanteert. Zij zien financiële interventies niet als achterhaald, maar als essentieel voor een grootschalige herordening van de mondiale handel en financiën. Waar traditionele economen vrezen voor beurscrashes en recessies, ziet Trump’s team hierin kansen. Ze hebben altijd geweten dat tarieven initieel economische pijn zullen veroorzaken, maar willen dit vroeg in Trump’s termijn doorstaan. Sterker nog, ze zien voordelen: een recessie zou andere landen sneller naar de onderhandelingstafel dwingen, Amerikaanse rentetarieven verlagen, en de overmatige financialisering van de Amerikaanse economie tegengaan.

Het ‘kleurenspel’ van Trump

Een intrigerend aspect van Trump’s plan is zijn ‘kleurenspel‘. Scott Bessent, Trump’s minister van Financiën, heeft gezegd dat Trump andere regeringen zal vragen zichzelf in “rode”, “groene” en “gele” categorieën te plaatsen – vijanden, vrienden of aangrenzende spelers. “Groene” landen krijgen militaire bescherming en tariefverlichting, maar moeten een valuta-akkoord omarmen. Sommige “gele” – of zelfs “rode” – landen zouden transactionele deals kunnen sluiten. Dit suggereert een fasering van het Mar-a-Lago Akkoord: eerst een fase met bondgenoten, dan een met anderen. Het is een vorm van economische diplomatie die we in recente decennia niet hebben gezien.

De dollarparadox

Trump’s team staat voor een interessante paradox: terwijl ze de dollar willen verzwakken om de Amerikaanse industrie te stimuleren, willen ze ook de dominantie van de dollar in het mondiale financiële systeem behouden. Scott Bessent heeft dit expliciet benoemd: dollarverzwakking en -dominantie zijn geen “wederzijds uitsluitende” doelen. Deze benadering komt op een moment dat de dollardominantie al onder druk staat. De piek in dollarreserves wereldwijd werd begin jaren zeventig bereikt op 85 procent, maar is sindsdien gedaald tot 57 procent. De inzet van de dollar als wapen tegen landen als Rusland heeft bovendien ertoe geleid dat andere landen, zoals China, hun dollarbezittingen hebben verminderd.

Kans op succes?

Het realiseren van een Mar-a-Lago Akkoord is geen sinecure. De dollar is sinds Trump’s herverkiezing eerst gestegen. Bovendien is internationale samenwerking niet bepaald een sterk punt van Trump. Waar hij wel sterk in is: druk uitoefenen. Een van de onderdelen van het Miran-plan is om buitenlandse posities in Amerikaanse staatsobligaties om te zetten in zeer langlopende (100 jaar) zerobonds. Onder druk van voldoende importtarieven zou dit kunnen slagen. De komende kwartalen zullen daarom cruciaal zijn voor de kans op een Mar-a-Lago Akkoord.

Het nieuwe Bretton Woods?

Bessent verklaarde vorig jaar dat hij “deel wil uitmaken van… Bretton Woods-herstructureringen” voor het mondiale financiële en handelssysteem. Dit was geen grap. De huidige tariefschokken kunnen een voorbode zijn van een veel groter drama. Of het Mar-a-Lago Akkoord zal slagen, is onzeker. Veel mainstream economen zullen betogen dat deze  plannen zo verkeerd zijn dat ze zullen mislukken. Maar wat beleggers moeten begrijpen, is dat Trump’s recente acties niet “gewoon” grillig zijn; de visie van zijn team heeft een krachtige interne logica. De huidige chaos is evenzeer een kenmerk als een fout. Het is een chaos met een doel. En terwijl we de 40e verjaardag van het Plaza Akkoord naderen, zouden we er goed aan doen om voorbereid te zijn op een mogelijk nieuw hoofdstuk in de mondiale economische geschiedenis. Een hoofdstuk dat wellicht wordt geschreven in de schaduw van de palmen van Mar-a-Lago.

Han Dieperink, Chief Investment Officer

Disclaimer

Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief 

Voor tussentijdse updates, volg Auréus op Linkedin