Het echte doel van Warsh
02 augustus 2026
Veel mensen kijken alleen naar de vraag of Warsh de rente verhoogt of verlaagt. Maar daar gaat het hem niet om. Zijn echte doel ligt dieper. Warsh wil een Fed die kleiner is en minder in de markt ingrijpt. Sinds de crisis van 2008 werd de centrale bank juist steeds groter. De bank kocht voor duizenden miljarden aan obligaties en werd zo zelf de grootste speler op de markt. Warsh vindt dat te ver gegaan. Hij wil dat de markt weer zelf de prijs van geld bepaalt, en niet een handjevol beleidsmakers. Een inflatie van 2 procent is zijn belofte voor de korte termijn. De ombouw van de Fed is zijn doel voor de lange termijn.
Het einde van de overvloed
De kern van die ombouw is het einde van de overvloed aan geld. Sinds 2010 werkt de Fed met een systeem van ruime reserves. Banken stallen hun geld bij de centrale bank en krijgen daar rente over. Zo worden ze betaald om stil te zitten in plaats van om uit te lenen. Warsh wil terug naar een systeem waarin geld weer schaars is. Dan begrenst de hoeveelheid geld het beleid, precies zoals Milton Friedman het wilde. Voor Friedman was inflatie altijd een monetair verschijnsel: te veel geld dat op te weinig goederen jaagt. Warsh denkt net zo. Inflatie komt voor hem niet vooral van groei, maar van een te grote balans en te veel schuld. Het belangrijkste teken van de ommekeer is daarom niet de rente, maar de tekst van het rentebesluit. Zodra de Fed de belofte laat vallen om die ruime reserves in stand te houden, is de omslag begonnen.
Zijn favoriete maatstaf
Om zijn doel te halen, kijkt Warsh ook anders naar inflatie zelf. De gewone cijfers vindt hij te grof. De kerninflatie haalt er standaard voedsel en energie uit, wat er ook gebeurt. Warsh geeft de voorkeur aan de zogeheten trimmed mean. Daarbij haal je elke maand de grootste uitschieters aan beide kanten weg, zowel de sterkste stijgers als de sterkste dalers. Wat overblijft, is de onderliggende trend. Hij wil weten waar de prijzen echt heen gaan. Hij wil niet schrikken van een eenmalige sprong door geopolitiek of door een duurdere biefstuk.
Dat is geen technisch detail, maar bepaalt het beleid. Het verschil tussen de maatstaven is namelijk groot. Gemeten met de kerninflatie ligt de prijsstijging boven 3 procent. Gemeten met de trimmed mean ligt ze dicht bij het doel van 2 procent. Ook real-time meters als Truflation wijzen op afkoeling. Wie zo meet, ziet een inflatie die grotendeels onder controle is. En dat geeft Warsh precies de ruimte die hij zoekt. Volgens de gewone cijfers zou hij de rente nog lang hoog moeten houden. Volgens zijn eigen maatstaf is de strijd bijna gestreden.
De rente verliest de hoofdrol
Dit heeft grote gevolgen voor het rentebeleid. De rente was jarenlang het enige instrument dat echt telde. Onder Warsh krijgt de balans van de Fed die rol erbij. En die twee kun je los van elkaar bewegen. Warsh kan de rente verlagen en tegelijk zijn balans laten krimpen. De rente gaat dan omlaag, maar het geld wordt toch krapper. Dat is nieuw. Een renteverlaging betekende vroeger altijd ruimer geld en meer brandstof voor de markt. Onder Warsh is dat niet meer zeker. Een verlaging kan samengaan met het opdrogen van de reserves. Bovendien kan hij zo’n verlaging goed uitleggen: zijn eigen maatstaf staat immers al dicht bij het doel.
Gevolgen voor beleggers
Voor beleggers verandert daarmee de betekenis van elk rentebesluit. Kijk niet alleen naar de rente zelf, maar ook naar de balans en de reserves. Een renteverlaging van Warsh is geen automatisch startsein voor een zeepbel. Kindleberger leerde dat een boom pas een zeepbel wordt door goedkoop en ruim geld. Als Warsh de rente verlaagt maar het geld toch krap houdt, blijft die brandstof deels weg. Een echte zeepbel wordt dan minder waarschijnlijk. Tegelijk komt er meer beweeglijkheid. Zonder duidelijke signalen vooraf moeten beleggers weer zelf de risico’s inschatten, en dat maakt de koersen grilliger. Een hogere rente is trouwens niet altijd slecht nieuws. Als beleggers een hogere risicopremie vragen, stijgt de reële rente. Maar die reële rente stijgt in de eerste plaats door hogere reële economische groei. En een rentestijging die uit groei komt, is juist niet negatief voor de aandelenmarkt. Ook kunnen krappere reserves de geldmarkt af en toe onder druk zetten, zoals in 2019 al eens gebeurde.
Warsh wil een Fed die zich terugtrekt: minder aankopen, minder sturing, minder invloed op de dagelijkse koersen. De rente blijft belangrijk, maar is niet langer het hele verhaal. Wie alleen naar de rente kijkt, mist twee dingen: hoe Warsh inflatie meet, en wat hij met zijn balans doet. En juist daar zit de sleutel tot wat hij echt wil.
Han Dieperink, Chief Investment Officer
Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief
Gerelateerde artikelen
De magische 4%
Lange tijd rekende Nederland met vier procent. Pensioenfondsen gingen ervan uit dat hun beleggingen gemiddeld dat rendement haalden. Toekomstige uitkeringen
Meer lezen
De semiconductorsupercyclus is nog niet voorbij
Chipaandelen corrigeren hard, maar de semiconductorsupercyclus is nog niet voorbij. Kunstmatige intelligentie en robots stuwen de vraag.
Meer lezen
Financiële repressie
Het IMF waarschuwt voor de terugkeer van financiële repressie Wat betekent dit stille schuldenmiddel eigenlijk voor obligaties en aandelen?
Meer lezen
