Het beschermen van een aandelenportefeuille

Afgelopen maand regende het weer nieuwe records op de aandelenmarkten, maar in de afgelopen dagen stonden koersen onder druk in aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen. In plaats van een ‘Republican Sweep’ lijkt het toch steeds meer een nek-aan-nek race te worden. Met een fraaie ontwikkeling op de aandelenmarkt dit jaar is het heel normaal dat beleggers zich zorgen maken. Op zich is dat goed, want een stijgende aandelenmarkt beklimt nu eenmaal een muur van angst. Vooral in (geo)politiek opzicht gebeurt er veel dit jaar. Sommige beleggers vragen zich desondanks af hoe ze hun portefeuille kunnen beschermen tegen een koersdaling. Hieronder enkele mogelijkheden.

Niet beleggen is de beste bescherming

De beste manier om zichzelf te beschermen tegen dalende aandelenkoersen is door simpelweg niet te beleggen. Onderdeel van beleggen is dat koersen op en neer gaan en wie dat niet wil, heeft altijd de mogelijkheid om niet te beleggen en te gaan sparen. Die volatiliteit (bewegelijkheid) is nu eenmaal de prijs die men moet betalen voor het hogere rendement op aandelen. Op lange termijn is sparen ook risicovoller dan beleggen. Wie op lange termijn spaart, weet vrijwel zeker dat de koopkracht van dat vermogen niet in stand blijft. Er is bijna een garantie op af te geven dat het reële vermogen in waarde daalt. Dat terwijl beleggen op lange termijn vrijwel altijd voldoende rendement oplevert om in ieder geval de inflatie te verslaan.

Derivaten als bescherming

Een ander manier om zichzelf te beschermen tegen dalende koersen, is door gebruik te maken van derivaten. Er zijn ruwweg twee mogelijkheden: puts of calls. Het kopen van een put beschermt de onderliggende portefeuille tegen koersdalingen. Nadeel is wel dat de eigen portefeuille niet een op een gelijk loopt met de onderliggende index van een put, maar wanneer koersen over een breed front dalen is dat risico minder groot dan men denkt. Wel kost een put-optie al snel enkele procenten per jaar op portefeuilleniveau en dit gaat ten koste van het rendement. Dat terwijl de beurs elke correctie op de aandelenmarkt weer te boven is gekomen. Alternatief voor het kopen van een put-optie op een portefeuille is het kopen van een call. Een call is namelijk hetzelfde als een kopen van een portefeuille (index) met een put en die dan financieren tot aan de strike van de put. Als gevolg van de put-call pariteit is de prijs vergelijkbaar.

Een zelfgemaakte garantiestructuur

Met behulp van call-opties is het ook mogelijk om zelf een garantiestructuur te repliceren. Een garantiestructuur bestaan namelijk uit een zero-obligaties (kan ook  een gewone portefeuille met obligaties zijn) en een call. Een zero-obligatie staat (bij een positieve rente) altijd onder pari en de aangroei tot pari kan daarom gebruikt worden om call-opties te kopen. Op einddatum krijgt men in ieder geval de nominale inleg terug en daarbovenop de opbrengst van de calls. Dit werkt natuurlijk vooral bij een zo hoog mogelijke rente (dan zijn zero-obligaties relatief goedkoop) en een lage implied volatility. Dat laatste zorgt er voor dat ook opties goedkoop zijn. Uiteraard zijn hierop nog allerlei variabelen te bedenken.

Bescherming zonder rendement op te geven

De voor beleggers beste manier om vermogen te beschermen tegen koersdalingen is spreiden. Spreiden is namelijk gratis en het zorgt er voor dat het neerwaartse koersrisico wordt verlaagd zonder dat men per se daarvoor rendement hoeft op te geven. Spreiding kan binnen aandelen, maar natuurlijk ook over beleggingscategorieën. In de decennia tot aan de Grote Financiële Crisis was met een gebalanceerde portefeuille die bestond uit aandelen en obligaties een vergelijkbaar rendement te behalen dan als men alleen op de aandelenmarkt had belegd, maar dan met ruwweg de helft van het risico. Daarbij werden beleggers echter wel geholpen door de voortdurende rentedaling, inclusief de bufferfunctie van obligaties bij een tussentijdse daling van de aandelenkoersen. Die tijd is voorbij. De rente staat in historisch opzicht laag, terwijl het risico op een verdere stijgende rente groot is.

Bescherming met private markten

Het aandelenrendement op lange termijn is minimaal vergelijkbaar met het rendement dat op private markten valt te behalen. Dat betekent dat een belegger die naast een belegging in aandelen, ook een allocatie heeft naar private equity, private debt en real assets een vergelijkbaar effect mag verwachten als bij de traditionele gebalanceerde portefeuille van vroeger. Minder neerwaarts risico, maar waarschijnlijk zelfs meer opwaarts potentieel. Voor sommigen is een nadeel van een investering in private markten de beperkte liquiditeit. Dat is echter alleen een nadeel voor mensen met een korte beleggingshorizon, al zijn er altijd onvoorziene zaken (echtscheiding, overlijden) waar men liever geen rekening mee kan of wil houden. Een beperkte liquiditeit beschermt de belegger ook tegen impulsief gedrag, bijvoorbeeld omdat de koersen hard zijn gestegen. Veel autobestuurders denken dat zij beter een auto kunnen besturen dan de gemiddelde autobestuurder en bij mensen die de markt willen timen is het al net zo.

Han Dieperink, Chief Investment Officer

Disclaimer