Goud voorbij de piek in angst

De vlucht in goud

Goud is in essentie een belegging in angst. Wanneer investeerders bezorgd zijn over geopolitieke spanningen, monetaire instabiliteit of economische onzekerheid, vluchten ze naar goud. De afgelopen maanden hebben we een bijna perfecte storm van angstsignalen gezien: zorgen over een mogelijke handelsoorlog, de onvoorspelbare chaos van het Trump-beleid en afnemend vertrouwen in traditionele veilige havens als de dollar en Amerikaanse staatsobligaties. April was het hoogtepunt van deze angsten – een maand waarin “Liberation Day” werd aangekondigd, zonder dat iemand leek te weten wat deze bevrijding inhield. De gemeten volatiliteit op de Amerikaanse beurs kwam uit op 49 procent, in de afgelopen 100 jaar hebben we zoiets slechts drie keer eerder gezien: tijdens crash van 1987, op het dieptepunt van de Grote Financiële Crisis en tijdens de coronacrisis.  

Nu de gemoederen wat zijn bedaard, lijkt ook de extreme vrees die de goudkoers opstuwde af te nemen. Uit onderzoek van de Bank of America blijkt dat bijna 50% van de beleggers goud momenteel als overgewaardeerd beschouwt – het hoogste percentage ooit gemeten. Historisch gezien heeft dit sentiment zich als betrouwbaar bewezen: na soortgelijke piekmomenten in 2011 en 2020 volgde inderdaad een correctie. Na de piek van 2011 duurde het zelfs een decennium voordat goud in nominale termen zijn hoogtepunt wist te heroveren.

Wat de gek er voor geeft

Goud heeft intrinsiek even veel waarde als de Bitcoin. Het is waard van de gek er voor geeft. Traditionele verklaringen voor goudprijsstijgingen bieden weinig houvast bij de huidige rally. Het is niet primair inflatie, centrale bank-aankopen of retailvraag die de prijs opdrijft. De aankopen door centrale banken zijn juist afgenomen in recente maanden, terwijl de goudprijs sinds eind 2023 steeg. De World Gold Council rapporteert ook een zwakke vraag naar sieraden en een vlakke vraag naar baar goud. ETF-stromen laten een merkwaardig patroon zien: de prijsstijging begon de goudposities in ETF’s nog daalden.

Dit wijst naar institutionele beleggers als drijvende kracht. Hun aankopen reflecteren niet alleen geopolitieke zorgen, maar ook het wantrouwen tegenover traditionele veilige havens. De Trump-administratie heeft immers aangegeven de dollar te willen verzwakken, terwijl aanhoudende inflatie de aantrekkelijkheid van staatsobligaties vermindert.Verder speelde eerder een rol dat Chinezen niet meer wilden investeren in de huizenmarkt, de traditionele spaarpot en ook terughoudend waren ten aanzien van Chinese aandelen. Deze door momentum gedreven beleggers waren wel geïnteresseerd in goud.

Wat deze goudstijging echter extra complex maakt, is de overgang van pure angst naar angst om de boot te missen(fear of missing out). Naarmate de goudprijs steeg, werden meer beleggers aangetrokken – niet per se uit overtuiging, eerder puur door de eerdere prijsstijging. Deze dynamiek creëert vaak een instabiel evenwicht dat abrupt kan kantelen. De huidige goudcyclus is in historisch perspectief al behoorlijk ver gevorderd. De laatste twee grote rallies (1976-1982 en 2008-2012) duurden drie tot vier jaar. Als we dezelfde tijdslijn aanhouden, begint de huidige stijging aan het einde van zijn levenscyclus te komen.