Dollar sterker door consensus
28 september 2025
De consensus in financiële markten lijkt massaal in te zetten op een zwakkere dollar vanwege de volgende Fed-renteverlagingen. Waar de rente in de Verenigde Staten daalt, stijgt die in landen als het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Japan. Alleen in de laatste drie landen niet vanuit economische kracht, maar juist dankzij economische en politieke zwakte. Deze ontwikkeling suggereert dat de huidige consensus over een verzwakkende dollar wellicht net zo verkeerd uitpakt als de wijdverbreide voorspellingen van een Amerikaanse recessie in 2022.
Relatieve rentebewegingen
Als de Federal Reserve de rente verlaagt terwijl andere centrale banken dat niet doen, moet de dollar zwakker worden. Dat lijkt logisch, maar de onderliggende redenen voor rentebewegingen zijn minstens zo belangrijk als de bewegingen zelf.
In het Verenigd Koninkrijk illustreert de stijging van staatsobligatierentes tot het hoogste niveau sinds 1998 deze dynamiek. Keir Starmer’s regering worstelt met een begrotingstekort van circa 35 miljard pond, terwijl traditionele kopers van staatspapier zoals pensioenfondsen zich massaal terugtrekken. Dit is geen teken van economische kracht die hogere rentes rechtvaardigt, maar van zwakte die beleggers dwingt een hoger risicopremie te eisen.
Frankrijk bevindt zich in een vergelijkbare positie, hoewel de symptomen minder acuut lijken. De Franse staatsobligatiemarkten tonen verhoogde volatiliteit, met risico-opslagen die geleidelijk oplopen ten opzichte van Duitse bunds en nu gelijk zijn aan die in Italië. President Macron’s regering slaagt er vooralsnog in de gemoederen te sussen, maar de onderliggende fiscale situatie blijft fragiel. De politieke verdeeldheid bemoeilijkt structurele hervormingen, waardoor de schulddynamiek onder druk blijft staan.
Japan ervaart opwaartse rentedruk vanuit een andere dynamiek. Na jaren van extreem accommoderend beleid ziet de Bank of Japan zich genoodzaakt de rente geleidelijk te verhogen om de zwakke yen te ondersteunen en stijgende inflatoire druk te bestrijden. Deze renteverhogingen komen echter niet voort uit economische kracht, maar uit de noodzaak om monetaire stabiliteit te herstellen nadat jarenlang ultra laag rentebeleid de yen onder extreme druk heeft gezet. Ook hier zien we dus niet rentestijgingen vanuit kracht, maar gedwongen aanpassingen vanuit zwakte.
Amerika’s structurele voordelen
Terwijl andere ontwikkelde economieën worstelen met structurele uitdagingen, profiteert de Verenigde Staten van unieke voordelen die verder reiken dan de huidige conjunctuurcyclus. De Amerikaanse arbeidsproductiviteit heeft die van andere G7-landen dramatisch overtroffen – ongeveer 30% sinds 2000 volgens de beschikbare data.
Deze productiviteitskloof wordt verder versterkt door investeringen in kunstmatige intelligentie en digitale infrastructuur. De recente data tonen een ware investeringshausse in datacentra en digitale infrastructuur, wat krachtige groei-impulsen aan de economie geeft. Deze investeringen zijn niet slechts cyclisch van aard, maar vormen de basis voor aanhoudende productiviteitsgroei.
Trump’s handelspolitiek draagt verder structureel bij aan een sterkere dollar. Voor de meeste handelsakkoorden heeft de VS asymmetrische tariefstructuren opgezet: steile barrières voor importen, terwijl Amerikaanse exporten naar de meeste markten grotendeels tariefvrij blijven. Deze asymmetrie vermindert geleidelijk het Amerikaanse handelstekort – data tonen dat het tekort al meer dan gehalveerd is, mede door bedrijven die anticipeerden op tarieven.
Het einddoel van de Federal Reserve
De marktconsensus verwacht ongeveer zes renteverlagingen door de Federal Reserve, wat het beleidstarief naar 3% zou brengen eind 2026. Deze verwachting lijkt echter te optimistisch en miskent fundamentele economische realiteiten. De natuurlijke of neutrale rente voor de Amerikaanse economie ligt waarschijnlijk rond de 3,5-4%, gebaseerd op 1,5-2% reële groei plus 2% inflatie. Met AI-gedreven productiviteitsgroei die versnelt, zou de reële groei zelfs boven 2% kunnen uitkomen, wat een hogere neutrale rente impliceert.
Bovendien tonen de Atlanta Fed GDPNow projecties inmiddels 3,9% geannualiseerde groei voor het huidige kwartaal. Deze cijfers liggen boven bij de potentiële groei en duiden niet bepaald op een grote groeivertraging die agressieve Fed-versoepeling zou rechtvaardigen.
De extreme positionering uit de dollar vormt historisch gezien vaak een contraïndicator. Wanneer alle grote spelers dezelfde kant opgaan, ontstaat er kwetsbaarheid voor onverwachte ontwikkelingen. De Federal Reserve kan bijvoorbeeld minder ‘dovish’ blijken dan verwacht, of economische data kunnen beter uitvallen dan geprognosticeerd.
Europa’s tijdelijke opleving in perspectief
Hoewel Europa economisch dit jaar beter presteerde dan verwacht – wat bijdroeg aan dollarzwakte – moet dit in historisch perspectief worden geplaatst. Sinds 2015 heeft de Amerikaanse groei gemiddeld ongeveer 100 basispunten per jaar hoger gelegen dan die van de eurozone en 200 basispunten hoger dan Japan.
De ECB heeft eerder en agressiever renteverlagingen doorgevoerd dan de Fed in 2024, wat heeft geholpen de eurozone-activiteit te stabiliseren. Daarnaast heeft het toenemende vooruitzicht op een einde van de Rusland-Oekraïne oorlog ook geholpen het bedrijfs- en consumentenvertrouwen in Europa te verbeteren. Deze factoren zijn echter grotendeels cyclisch en tijdelijk van aard.
Structuur wint van cyclus
Een scenario van gelijktijdige Amerikaanse economische zwakte en heropleving in de rest van de wereld – wat nodig zou zijn voor een grote cyclische dollardaling – lijkt daarom hoogst onwaarschijnlijk. De structurele voordelen van de Amerikaanse economie, gecombineerd met de gedwongen rentestijgingen elders vanuit zwakte in plaats van kracht, suggeren dat de dollar veerkrachtiger zal blijken dan de huidige consensus verwacht.
Voor beleggers die blind vertrouwen op consensus-verwachtingen van dollarzwakte, bestaat het risico wederom aan de verkeerde kant van de markt te staan – net als degenen die in 2022 zeker waren van een Amerikaanse recessie die nooit kwam. Het verhaal van 2025 wordt waarschijnlijk niet de voorspelde dollarcrisis, maar eerder een herbevestiging van Amerikaanse economische suprematie tegenover toenemende kwetsbaarheid elders.
Han Dieperink, Chief Investment Officer
Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief
Gerelateerde artikelen
Nog even en we worden allemaal Frans
Frankrijk zit door zijn staatsschuld klem in een vicieuze cirkel; de rest van de eurozone betaalt de rekening.
Meer lezen
Een verrassende eerste ronde
Brazilië draait na Argentinië naar rechts. Wat betekent de verkiezingsuitslag voor Zuid-Amerika en voor beleggen in Brazilië?
Meer lezen
De winst doet het werk
Sinds begin juni beweegt de beurs vooral zijwaarts. Nu lijkt daar voorzichtig een einde aan te komen. De winsten van bedrijven zijn al die tijd gestegen, maar de koersen bleven bijna gelijk.
Meer lezen
