De Amerikaanse dollar

22 februari 2025

De Amerikaanse dollar

Sinds de ontkoppeling van de Amerikaanse dollar op 15 augustus 1971 zijn er drie grote bull-markten geweest in de dollar. De eerste startte begin jaren tachtig toen Paul Volcker er een dubbele recessie voor over had om de inflatie in de VS onder controle te krijgen. Die eindigde met het Plaza akkoord (overigens een hotel dat in 1988 werd gekocht door Trump maar eindigde in een faillissement). De tweede startte bij de start van de dotcomzeepbel medio 1995 en eindigde in januari 2002, aan het einde van het interbellum dat startte na de Val van de Muur. De laatste bull-markt in de Amerikaanse dollar startte op het dieptepunt van de Grote Financiële Crisis en het einde wordt met enige regelmaat voorspeld.

Reservemunt van de wereld

De Amerikaanse dollar is de reservemunt van de wereld en dat maakt de Federal Reserve de facto de centrale bank van de wereld. Maar de Amerikanen spelen met vuur. Een kenmerk van een reservemunt is nu eenmaal dat iedereen die accepteert. Nu zetten de Amerikanen de dollar ook wel in als wapen. Eerst tegen landen als Soedan en Iran, maar meer recent ook tegen de Russen. Het gevolg is dat de Russen niet meer bij hun dollartegoeden kunnen. Daardoor lopen de Verenigde Staten het risico dat ook andere landen die een wat wisselvallige relatie hebben met de VS minder interesse krijgen in dollars. De Chinezen hebben hun omvangrijke posities in dollars inmiddels gehalveerd en ook de Arabieren accepteren ook andere valuta (renminbi) voor hun olie.

Afnemende dollarreserves

De piek in dollarreserves wereldwijd werd begin jaren zeventig bereikt op 85 procent. Dat is de jaren daarna gedaald tot 50 procent. Bij de start van het nieuwe millennium herstelde dit tot 72 procent, waarna de daling weer werd ingezet richting de 57 procent van dit moment. Alleen tijdens de eurocrisis was er sprake van een tijdelijk herstel. De belangrijkste rivaal van de dollar tot aan de eurocrisis was de euro. Maar de eurocrisis heeft geleerd dat de Europese muntunie nog niet af is en daarnaast ook bijzonder instabiel. De piek van de euro in valutareserves bereikte in 2010 een piek op 28 procent, maar is sindsdien gestabiliseerd op 20 procent. Overigens is ook de euro (of alle G10 munten) als wapen ingezet tegen de Russen. (maar liefst 50 procent van de bevroren reserves van de Russen bestaan uit euro). De renminbi is slechts enkele procenten, ook omdat deze niet volledig vrij verhandelbaar is.

 

In de afgelopen jaren bewogen de valutareserves vooral naar landen waar het Britse koningshuis op het biljet wordt geportretteerd: het Verenigd Koninklijk, Canada en Australië. Daarnaast is inmiddels de Japanse yen en de Zwitserse Frank populair. Hoewel er op de dollar veel is aan te merken, heeft de dollar op dit moment geen duidelijke rivaal. Lastig voor de regering Trump is echter wel dat een sterke dollar de import stimuleert en de export hindert. Verder zorgen fiscale impulsen wellicht voor meer inflatie en daarmee een strenger monetair beleid en een sterkere dollar.

 

Wat de dollar nodig heeft om te verzwakken is een soepel Amerikaans monetair beleid in combinatie met een streng fiscaal beleid. Verder is de prestatie van de Chinese economie ook belangrijk voor de richting van de dollar. De zwakke Chinese economie van de afgelopen jaren zorgde voor een sterkere dollar, maar het komende Chinese volkscongres in maart is het maar de vraag of dit zo blijft. Wie de Chinese aandelenmarkt gebruikt als leading indicator, zal snel moeten concluderen dat ook de Chinese economie aantrekt.

Herstructurering Amerikaanse schuldenlast: Mar-a-lago akkoord

Het idee om de Amerikaanse schuldenlast drastisch te herstructureren, is onderdeel van de agenda van het team van Trump om de wereldhandel te hervormen door middel van tarieven, de dollar te verzwakken en uiteindelijk de leenkosten te verlagen. Dit alles met als doel om de Amerikaanse industrie op een gelijkwaardiger voet te brengen met de rest van de wereld. Dit lijkt op de verzwakking van de dollar na het Plaza akkoord in 1985. Het concept heet nu het Mar-a-lago akkoord, naar het nieuwe zomerpaleis van de Amerikaanse president, ook wel bekend als het Zuidelijke Witte Huis. Het idee van een Mar-a-lago akkoord is uitgewerkt in een paper van Stepen Mirran uit november 2024, de man die de economische adviseurs in het Witte Huis moet gaan leiden.

 

Toch is zo’n Mar-a-lago akkoord niet zo eenvoudig. Nu is de dollar sinds de herverkiezing van Trump gestegen. Verder is internationaal samenwerken niet één van de sterkste punten van Trump. Waar Trump wel sterk in is, is druk zetten. Een van de onderdelen van het Mirran plan is om hun posities in Treasuries om te zetten in zeer langlopende (100 jaar) zerobonds. Onder druk van voldoende importtarieven zou zoiets kunnen lukken. De kans op een Mar-a-lago akkoord kan daarom toenemen in de komende kwartalen.

 

 

Han Dieperink, Chief Investment Officer

 

Disclaimer

 

Abonneer op deze nieuwsbrief via www.aureus.eu/nieuwsbrief 

Voor tussentijdse updates, volg Auréus op Linkedin

 

Gerelateerde artikelen

Nog even en we worden allemaal Frans

Frankrijk zit door zijn staatsschuld klem in een vicieuze cirkel; de rest van de eurozone betaalt de rekening.

Meer lezen

Een verrassende eerste ronde

Brazilië draait na Argentinië naar rechts. Wat betekent de verkiezingsuitslag voor Zuid-Amerika en voor beleggen in Brazilië?

Meer lezen

De winst doet het werk

Sinds begin juni beweegt de beurs vooral zijwaarts. Nu lijkt daar voorzichtig een einde aan te komen. De winsten van bedrijven zijn al die tijd gestegen, maar de koersen bleven bijna gelijk.

Meer lezen

Koffie?

Verder praten over de dynamiek van vermogen. Maak hier een afspraak voor een kop koffie bij ons op kantoor of bij u thuis.

Neem contact op

Fout: Contact formulier niet gevonden.